دوست یابی یا دشمن شناسی اولویت با کدام است؟
نمایش 1-1 از 1 نتیجه

بنام خدا
مثل ایرانی میگوید یک دشمن زیاد است وهزار دوست کم! مفهوم روشن ضرب المثل اینستکه باید تلاشمان را درمسیر دوست یابی گسترش دهیم تا شناخت دشمن.
در احکام دینی بویژه عبادات نماز درصدر است وبعد روزه وامر بمعروف وتولی ابتدا میاید وسپس نهی ازمنکر وتبری.
مراد اینستکه نماز که ستون دین است دراولویت است وهمه روزه اما روزه سالی یک ماه مطرح است نه همیشه چرا که درنماز شما با دوست خود یعنی خدا درتماسی وبا او رازونیاز میکنی پس باید همه روزه چنین کنی اما در روزه شما با دشمن درونی مبارزه میکنی اما تنها برای یک ماه پس انرژی آدمی بیشتر باید برای دوستی هزینه شودتا دشمن شناسی. در امر بمعروف که اولویت برنهی ازمنکر دارد بدان دلیل است که معروف یعنی محبت دوستی وخیر درحالیکه منکر زشتی وتباهی است ودر مورد تولا نیز که دراولویت است محبت ودوستی مطرح است وتبری درمرحله بعد .
بنابراین درجامعه نباید بیشترین هزینه برای دشمن شناسی ودشمن یابی بکار رود بلکه اولویت با دوست یابی ودوست شناسی است. کاری نکنیم که روزی شاهد باشیم که درکره زمین اندکی همراه ما باشند وهمه را دشمن تلقی کنیم وبعد این نتیجه فاحش را بنام پیروان اهلبیت جا زنیم که طرفداران حقیقت اندکند درحالیکه اینگونه نیست دشمن دراقلیت است وما آنرا بزرگ کرده ایم تا حدی که دوستان را نیز فراموش کرده ایم.